Een nieuwe weekendkrant? Op papier? Inderdaad!

Wandel & Handel

Kranten en smartphones, het blijft een slecht huwelijk. Ik snap wel dat uitgevers papier zoveel mogelijk willen lozen: te duur, te schadelijk voor de natuur, te arbeidsintensief, te traag. Heb ik allemaal begrip voor. 

Een jaar of wat geleden heb ik daarom alle papieren abonnementen geruild voor digital only. Ik heb het geprobeerd, ik vind het helemaal afschuwelijk. Het lezen van een krant op een iPad is iedere dag een stap dichter bij de totale ondergang van gezond verstand en cultuur. 

Altijd ruzie met scrollen, met vergroten van passages, zoeken naar foto-onderschriften, pagina’s die willekeurig vooruit en achteruit springen; geen geritsel, geen geur van verse drukinkt, het is een volstrekte belediging van iedereen die zijn helse best heeft gedaan om de krant te maken: journalisten, vormgevers, fotografen, drukkers en bezorgers.

De papieren krant sluipt dus weer ons huis binnen. Het begon met een weekendabonnement: op werkdagen lezen op tablet, op zaterdag de krant op de mat horen ploffen, kopje thee, schaaltje muesli, gekookt eitje en weer die paginalange reis door de soms boze en vaak prachtige buitenwereld zoals die in de krant weer vorm is gegeven. En na de thee een cappuccino. Vooral op druilerige zaterdagochtenden is dit een genoegen, klein, beschaafd maar een gebeurtenis waar een blad als Flow zijn lezers voor oproept daarvan een notitie te maken in hun geluksdagboek.

Inmiddels heb ik een langweekendabonnement. Het genot van de zaterdagochtend uitgesmeerd naar de donderdag en vrijdag. Helaas heeft mijn bezorger wat moeite met dit type abonnement. Het is ook wel lastig om je op een bevroren donderdagochtend om half zes te realiseren dat op nummer 1 vandaag juist weer wel een krant in de bus moet worden geschoven. 

Je meldt een klacht, via de automatische beantwoording krijg je te lezen dat je die dag de informatie gratis online tot je mag nemen, maar hé, je hebt al een online abonnement. Eerlijk is eerlijk, na een paar foutmeldingen kreeg ik een telefoontje van de bezorgafdeling om te informeren of het nu wel goed gaat. Heel attent.

Een krant online lezen wordt door redacties trouwens ook steeds lastiger gemaakt. Het nieuws publiceren zij door de dag heen op websites, de krant heeft steeds meer het karakter van een opinieweekblad gekregen. Op pagina 2 meteen al een lang verhaal. Dat lees ik dus liever volledig uitgespreid voor me op mijn tafel.

Toch is papier is aan de verliezende hand. Er doen al geruime tijd geruchten de ronde dat verschillende titels, ook Nederlandse, de drukpersen alleen nog willen laten draaien voor de zaterdageditie. 

Gelukkig ben ik niet de enige papierfan. Ik heb een geweldige medestander die bovendien een indrukwekkend uitgeefbedrijf heeft opgebouwd. Weliswaar in een niche, maar toch.

Ik bedoel Tyler Brûlé. U kent hem misschien als medewerker van de Financial Times. Daar schreef hij iedere zaterdag the Fast Lane. Een column over zijn leven in de toen nog snelle wereld. Hij verzamelde sneller Frequent Flyer punten dan ik kon lezen. Niet zelden schreef hij dat hij op zondagavond vertrok uit Londen om via Parijs, Frankfurt en Singapore naar Tokio te vliegen om vervolgens vrijdagavond, na tussenstops in (weer) Singapore en München te landen op Zürich Airport. En dat week na week. Met beschrijvingen van de toiletten op vliegvelden, het eten aan boord, de service van de luchtvaartmaatschappijen en met de hospitality industrie.

Intussen was hij het blad Monocle gestart, een maandblad over alle dingen die het leven aangenaam maken. Veel design, veel aandacht voor bijzondere winkelconcepten en ambachtslieden en hun producten, duurzame mode, en uiteraard transport en hospitality. Monocle gaat niet alleen over de zestien sterren hotels maar ook over die herberg, 100 kilometer ten westen van Parijs waar de hele familie met producten van eigen akkers de gasten verwent. Of over initiatieven om steden mensvriendelijker te maken met kleine ingrepen. Of over 50 denkers van wereldfaam en hoe zij de wereld na corona voor zich zien.

Inmiddels is Monocle een uitgeefbedrijf met bladen, boeken, radioprogramma’s, podcasts en films. En in diverse steden in de wereld een eigen winkeltjes waar sommige van de beschreven producten door lezers aangeschaft worden tegen belachelijk hoge prijzen. En ja, sinds kort kun je het blad ook online lezen.

Maar print is en blijft het uitgangspunt. Vanaf 9 december ligt bijvoorbeeld een nieuwe titel in de kiosken in Europa. Konfekt, een kwartaalblad dat in eerste instantie vrouwelijke lezers moet aanspreken.

Sinds Covid-19 de wereld rondtrekt is aan de reisavonturen van mr. Brûlé een einde gekomen. Hij bracht de afgelopen maanden in Zürich door, waar Monocle ook kantoor houdt. Iedere ochtend een duik in de Zürichsee en blijkbaar genoeg tijd om weer wat nieuws te bedenken.

Groot was mijn vreugde dus toen ik afgelopen zondag in de Monocle Weekend Edition las dat hij werkt aan een nieuw blad. Hij ziet een gat in de markt. Hij was getipt dat een van de Europese zondagskranten de drukpers aan de schroothandelaar wil meegeven. ‘Subsequently it will come as no surprise that my office is now filled with paper samples, layouts, dummy mastheads and the other trimmings required to get a sharper view of what shape a new weekly might take – and how it might be distributed to eager readers’, schrijft Brûlé. 

Hij meldt verder dat hij inmiddels weet welk formaat het blad zal krijgen en hoe het op tijd op de deurmat in Europa kan vallen. 

Monocle heeft ervaring met weekbladen. Gedurende een aantal jaren werd in de weken rond de feestdagen de winterse titel Alpino gepubliceerd en Mediterraneo

in de zomerperiode. Beide bladen verschenen op het ouderwetse grote krantenformaat, van dik, helderwit papier, steevast volledig gesponsord door Rolex of ander merk dat 90 procent van zijn kosten maakt met reclame en marketing. Je had een echt grote ontbijttafel nodig om de krant full spread te consumeren. De cappuccino kon zelfs niet meer naast maar moest óp de pagina staan.

Beide titels zijn dit jaar een stille dood gestorven. Begrijpelijk, ze moesten het vooral hebben van de losse verkoop op vliegvelden en in stations. En die waren net zo uitgestorven.

Gaat de Europese krant zoiets worden? Ik hoop het. Vanaf deze week kun je als eerste test de feestelijke kersteditie bestellen. Ik ben een eager reader dus ik ga dat zeker doen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s